در روزگارانی مردی زندگی می کرد که انباری پر از سوزن داشت.

روزی مادر عیسی نزد او رفت و گفت:

-ای دوست! لباس پسرم پاره است و من باید پیش از آنکه او به معبد برود لباسش را بدوزم.آیا سوزنی به من میدهی؟

مرد هیچ سوزنی به او نداد اما کلامی حکیمانه درباره داد و ستد به او آموخت تا آنرا نزد پسرش ببرد پیش از آنکه به معبد برود.

« آنان که براي اندکي آسايش موقت

از قسمتي از آزادي مسلمشان چشم پوشي مي کنند

 نه سزاوار امنيت هستند و نه لايق آزادي. »

 صدا :

مي آمد.
نشنيدي؟
مهم نيست!

شنيده ام در دور دست کوه سنگيني است که خورشيد هر روز پشت آن لخت مي شود و مي خوابد.کوه عاشق خورشيد است، فلسفه ء وجودش تماشاي معشوق است وقتي که برهنه در بستر کوه آرميده است. کوه نگهبان خواب خورشيد است. کوه نمي گذارد هيچ صدايي از آن بگذرد، مبادا خورشيد بدخواب شود.

صبر کن. صدايي که در دل شب گم شد باز مي گردد. آگاه باش، پژواک را دنبال نکن، به عقب بر مي گردد. بشنو و بدان که روزي صدايي با همين آهنگ به سوي مخالف آمده است و رفته است و برگشته است و تو هنور همين جايي.

پژواک، خاطره است، بگذار بگذرد. زيبايي پژواک، نشانه ايست از اصالت صدا. پژواک را بشنو و در جهت مخالفش گام بردار تا به کوه برسي. شايد زير صخره ها نشاني از صدا بيابي که در انتظار روزي است که از کوه بگذرد و خورشيد را بيدار کند. شايد بتواني تا خود قله بروي و فرياد بزني و خورشيد را بيدار کني تا باز گردد.

راستي، اگر به قله رسيدي، به خورشيد نگاه نکن. برهنه است؛ کوه هم دل دارد؛ بگذار بداند اگر خورشيد را ندارد، لااقل تنها کسي است که خاطره اي از بدن برهنه ء خورشيد دارد. با کوه مهربان باش، عاشق است، قصد آزار ندارد، فقط خورشيد را دوست دارد.

« ميگه اين تو سر خودشه؛
ميگه ساکت شم، می دونه که تو سر خودشه.
بعدش به بالای ساختمون نگاه می کنه،
ميگه فکر پريدن تو سرشه،
ميگه از زندگی خسته شده،
حتما خيلی خسته شه...»

درون مَني که همه مي شناسند، من ِ ديگري هست که کسي نمي شناسد؛
( نه، تو هم او را نمي شناسي.)
درون مَني که تو را دوست دارد،
- همان مني که تمام تلاشش را مي کند تا تو او را ببخشي -
من ِ خسته اي است که بي حوصله و بد خلق است و با نيشهايش مرا مي آزارد.
مي داني،
بايد به من کمک کني آرامش کنيم،
آخر او برعکسِ من از خرابيِ خانه ء کاغذي ِ عشقمان نمي هراسد.
(‌راستي، تو نمي هراسي؟)

مي دانم، من گناهکارم.
من تو را رنجاندم، من تو را از مهر و عشق و اعتماد ترساندم.
من با هر دروغم شاخه اي از درخت سبز احساسات پاکت را سوزاندم.
درون مني که امروز آرزوي گلهاي قشنگ عشقمان را دارد،
من ِ ديگري هست که فرياد مي زند :
« هَلا هِي! بيدار شو. ريشه را سوزاندي. اين خار، گل ندارد.»
بايد به من کمک کني جوابش را بدهيم.
بايد به او ثابت کنم که ما يکديگر را دوست داريم.
( راستي، مي دانستي هنوز هم دوستت دارم؟)

من تو را همانگونه که هستي دوست دارم.
( نه آنکه بدي، نه!
منظورم وقتي است که با ابروهاي قشنگت اخم مي کني و از سر دلسوزي با من ساعتها بحث مي کني و نمي خندي)
مرا بپذير. دستم را به دوستي بگير.
درون مني که پشيمان است و دوستت دارد و از گلايه هايت نمي گريزد،
من ِ ديگري است که از هر حرف تلخت جام زهري مي سازد و در گلوي من مي ريزد.

درون تويي که همه مي شناسند،
توي ديگری هست که تنها من مهر باني اش را مي شناسم.
( راستي، تو او را مي شناسي؟)
اگر مني که درون من است او را مي ديد، ديگر از من نمي رنجيد.
کاش مي دانستي چقدر مهرباني.
کاش مي دانستي که چقدر لبخد زيبايي داري؛( راستي، قدرش را مي داني؟)
کاش کمکم مي کردي،
تا به مني که درون من است ثابت مي کردم که از بد خُلقي و طعنه و جام زهرش نمي هراسم.